Το Αρού είναι ένα αρχαίο όνομα. Στη γη των φαραώ ονόμαζε τους Αγρούς των Καλαμιών, την ουράνια κατοικία όπου η ψυχή, ελαφρωμένη από κάθε βάρος, ξαναζεί μέσα στο φως. Μα πριν γίνει τόπος, το Αρού είναι μια κατάσταση συνείδησης: εκείνη στην οποία βρισκόσουν πριν ο κόσμος σε μάθει να χωρίζεις — μέσα και έξω, εγώ και άλλος, ουρανός και γη.

Είναι ένας ήχος που αναδύεται σε πολλές γλώσσες του ουρανού. Στα αρχαία ταμίλ, aru σημαίνει «έξι»: Aru-meen, τα έξι αστέρια, ήταν οι Πλειάδες, που η ανατολή τους άνοιγε τον νέο χρόνο και που στον μύθο ανέθρεψαν τον μικρό θεό Σκάντα. Και στους Άραβες αστρονόμους ο ίδιος ήχος κατοικεί στο Alruccabah, τον Πολικό Αστέρα, τον ακίνητο άξονα γύρω από τον οποίο γυρίζει ολόκληρη η νύχτα. Παντού, το όνομα φυλάει την ίδια διαίσθηση: υπάρχει ένα σταθερό, φωτεινό σημείο απ' όπου όλα αρχίζουν.

Οι σοφές παραδόσεις όλων των λαών φυλάγουν τη μνήμη του. Το ονομάζουν χρυσή εποχή, κήπο, ουράνιους αγρούς: όχι έναν χαμένο χρόνο πίσω μας, αλλά μια διάσταση που κατοικεί από πάντα στον βυθό της καρδιάς και περιμένει μόνο να τη θυμηθούμε. Εκεί δεν υπάρχει χωρισμός: αυτός που κοιτάζει και αυτό που κοιτάζεται είναι ένα.

Κάθε μέρα τα αστέρια σού στέλνουν ένα μήνυμα: όχι για να σου πουν κάτι καινούριο, αλλά για να σου θυμίσουν κάτι πανάρχαιο. Οι λέξεις που βρίσκεις εδώ γεννιούνται από τη συνάντηση μιας φωνής των παραδόσεων με τον ουρανό εκείνης της ημέρας, και είναι σπόροι: άφησέ τους να κατέβουν πέρα από τον νου, εκεί όπου η μνήμη των απαρχών μένει ακόμη ανέγγιχτη, για να μπορέσει, επιτέλους, να ξυπνήσει.

Το Αρού δεν είναι μακριά. Είναι ο τόπος απ' όπου δεν έφυγες ποτέ.